موضوع مصداق انتخابات این روزها بد جوری دامن همه رو گرفته و مواضع انتخاباتی افراد، منافع فردیشون و یا نزدیکی و دورشون از شعارها، جهت این مصداق ها را تعیین می کنه. اما مهمتر از اون به نظر من اصل شرکت در انتخاباته هر چند که ادم درش اکراه وجود داره و مثل یه میوه نگدی هست که نمی خواهد بخوره ولی برای اینکه دیگری نخوره و چاق نشه چاره ای جز خوردنش نیست . بنابراین به گمانم اول اصل شرکت در انتخابات و بالا بردن آماره و دوم هم موضوع تلاش برای رای نیاوردن احمدی نژاد و سوم عدم تخریب دو کاندیدای اصلاح طلب هست.

ضرورتی نداره ما انرژی و وقتمون برای اثبات برتری این دو به هم بگیم. آقای کروبی ادم با مرام و معرفتیه، همیشه هوای محذوفین رو داشته و کارآمد بوده، توی عرصه سیاسی ایران هم می مونه و بعد از انتخابات هم یه نیروی سیاسی در معادلات هست، در دفترش هم همیشه روی همه بازه و به علاوه روی خودش هم همیشه گشاده هست. شعارهای خوبی رو هم داره مطرح می کنه. بنابراین رایش می تونه معنا دار باشه.

اما به نظرم خیلی موضوع دموکراسی، موضوع انتخابات فعلی نیست، هر چند یه نیروی با پرنسیب سیاسی نمی تونه از آرمان های خودش عدول کنه، آقای کروبی  شفافیت مالی کمتری هم داره و به نظرم خیلی انسجام نظری توی تیم سیاسی و اقتصادیش و مجموعه ی که جمع کرده نداره، البته من فقط از بیرون نگاه می کنم و هیچ چیزی را کاملا اعتماد ندارم

موسوی از صحبت هاش معلومه که توان مدیریتی و نگاه جزیی تری توی داستان دولت داره و تمایل به آرام کردن فضا داره، ظاهرا شانس بیشتری هم برای رای اوردن داره و تیم اقتصادیش رو من بیشتر می پسندم و به گمانم توان بهتری در اداره کشور داره و رقیب جدی تری می تونه باشه، اما مواضع سیاسیش و این نا توانی ستادش و ضعف تشکیلاتش واقعا بد جوری براش مشکل ساخته، هنوز خیلی حرفی از دموکراسی نزده و این طرفی ها رو خیلی ظاهرا تحویل نمی گیره، تقریبا همه شاکی اند.

به نظرم میر حسین بیشتر بدنبال رای راسته و استراتزیش اینه که رای این طرف اشکالی نداره بره طرف کروبی چون سبد اصلاح طلب ها بالا می ره و تلاش داره رای طرف راست رو بگیره. پس به نظرم باید صبر کرد تا ته داستان ببینیم چی می شه و اگه کسی هم به مصداق رسید تخطئه اش نکرد.