نه چندان جدی!

حق ما از انرژی

hkahal — Sun, 29 Jun 2008 06:38:18 GMT

پرده اول: نفت این شاه کلید سعادت و بدبختی توی این دهه گذشته مسائل زیادی را برای کشور پیش آورده است آمار قیمت سبد اوپک در طی ۱۲ سال گذشته :

دومین نمودار هم ریز وضعیت این سبد(که از ۱۲ نوع نفت اعضا تشکیل شده) که سبد اصفهان بهش می گن در یکسال گذشته به نقل از اوپک :

ما تقریبا در بالاترین میزان تولید نفت چیزی معادل ۴.۲ میلیون بشکه در روز تولید داریم که ۱.۶ اونرا تقدیم پالایشگاههای فرسوده کشور عزیز می کنیم برای۲۵۰ میلیون لیتر انواع فرآورده !( که البته مقداری از قبل این فرآورده ها درآمد ایجاد می شه که ما فرض می گیریم این درآمد هزینه پالایش را پوشش بدهد ). می مونه ۲.۶ مابقی که اون را صادر می کنیم. چنانچه مبنای درآمد نفتی را متوسط ۱۰۰ دلار در سال گذشته بگیریم، ما چیزی معادل ۳۶۵ روز* ۲.۶ میلیون بشکه *۱۰۰دلار = ۹۵ میلیارد دلار درآمد داشتیم. البته ۶۰ میلیارد دلار هم می تونستیم داشته باشیم که بابت مصرف داخلی سوزوندیم. بنابراین ما توی سال گذشته ۹۵ میلیارد درآمد صرفا نفتی داشتیم که اگه حداکثر ۵۰ تای اونرا توی بودجه دولت آورده باشیم باید ۴۵ تایی مونده باشه، ظاهرا اگه شما پولی دیدید ما هم دیدیم و معلوم نیست کجا رفته یعنی آماری وجود ندارد. شاید هم بخاطر اینکه صندوق ذخیره ارزی قبلی لو رفته رییس جمهور از ترس اینکه کسی ندزده جای اون رو عوض کرده و به کسی هم نمی گه!

پرده دوم: رشد تقاضای برق توی ایران زیر ۱۰ درصد و رشد ساخت نیروگاهها بالای ده درصد در ساله. دولت خاتمی یکی از برنامه های خوبش توسعه نیروگاهها بود و در سال ۱۳۸۴ نیروگاههای موجود که ثمره دولت قبل بودند معادل ۳۷ هزار مگاوات عملی و معادل ۴۱ هزار مگاوات هم ظرفیت اسمی ما بوده که از ظرفیت عملی نیروگاهی ما توی اون سال ۶ هزار مگاواتش آبی بوده و بایستی براساس برنامه قطعی تا آخر ۸۶ هم معادل ۹۵۰۰ مگاوات(بدون بوشهر) به این ظرفیت اضافه بشه و ظرفیت حقیقی ما به ۴۶ هزار مگاوات برسه که تقریبا ۸ هزار مگاوات اون آبی باشه. اما ظاهرا این اتفاق نیافتاده و دولت به بهانه ضرورت واگذاری نیروگاهها به بخش خصوصی این ظرفیت را پیدا نکرده است.

یکی از موارد مورد توضیح توی پایان نامه ارشدم، موضوع طرح تثبیت قیمت ها بود که تازه در حال شکل گیری و اجرا در آن زمان بود و من اشاره کردم که اگه این کار اتفاق بیافته و ادامه پیدا کنه توجیه اقتصادی بسیاری از طرح های نیروگاهی از بین میره چرا که ثابت موندن قیمت فروش برق طی چند سال در حالیکه سر رسید وام های خارجی و افزایش هزینه ها وجود دارد بازدهی طرح را از بین می بره و نه دوت و نه بخش خصوصی رقبتی به اجرای این کار نخواهند داشت. چنانچه واقعا دموکراسی در ایران می بود و مردم قدرتی داشتند مبدعان این طرح بیچاره می شدند.

نکته بدی اینه که نه تنها ظاهرا این سرمایه گذاری صورت نپذیرفته بلکه اوج مصرف در ایران ۳۲ هزار مگاواته و ۳۸ هزار مگاوات هم ظرفیت واقعی و ظاهرا این امکان وجود دارد که با حذف کامل نیروگاههای آبی نیاز تامین بشه، ولی مشخص نیست آیا صادرات برق عامل این مشکله یا سوء مدیریت یا هر دو؟ تمام آمار من مربوطه به ترازنامه انرژی سال 1384 است و فرضم هم بر عدم ایجاد ظرفیت جدید ، که حتما ظرفیتی ایجاد شده و حداقل به ۴۰ هزار مگاوات ظرفیت عملی رسیده ایم. اما اگه همان مقدار سال ۱۳۸۴ را ثابت بگیریم و آبی را حذف کنیم باز یه چیزی زیاد می آید، حالا صادراتی وجود دارد یا نه معلوم نیست ولی در حرف های ضد و نقیض دولتی ها که مدام سعی می کنن آمار تولید رو کم و آمار مصرف را بالاتر از حد نشون بدهند چیزهای دیده می شه و می شه چیزهای فهمید نوروز به خوبی پرده از دروغ گویی و ناتوانی دولت نهم برداشته هر چند که تابناک پیشتر از عدم سرمایه گذاری در بخش برق توسط دولت نهم گفته بود و برنامه دیشب مصاحبه با فتاح در کانال اول سیما، اشاراتی تلویحی به همه این موضوعات داشته

پرده سوم: انرژی هسته ای هم که صرفا باید ۱۰۰۰ مگاوات برق مارو تامین کنه یعنی یک چهلم، و نهایتا توی یک برنامه چند ساله قراره ۵ هزار مگاوات یعنی نهایتا کمتر از یک دهم برق ایران را تامین کنه! این اعدا بسیار ناچیز در حال حاضر، از همه چیز ما مهمتر شده و تمام شئون زندگی ما رو با خطر و تهدید و ناامیدی روبرو کرده.

نتیجه : تمام پرده اول برای پرده سوم باید خرج بشه تا به نتیجه پرده دوم برسیم. واقعا من نمی دونم اگه برق مهم بود چرا سرمایه گذاری نشد و طرح های گذشته رها شد و اگه مهم بود چرا حالا بی برقی؟ این همه تناقض، سوء مدیریت و ناتوانی و بی توجهی به منافع ملی تاکی؟ مگه ما چند سال زنده ایم و آیا واقعا تاریخ ایران و نسل های بعد از ما از عملکرد ما نخواهند گفت؟؟؟

یارانه های نقدی

hkahal — Thu, 26 Jun 2008 22:29:23 GMT

توی این چندروز که از مصاحبه احمدی نژاد در مورد یارانه ها وجراحی بزرگ در اقتصاد ایران می گذرد دوستان و یا اقوام سئوالاتی را در مورد داستان این یارانه ها می پرسند. هر چند که صادقانه به همشان گفتم اقتصاد دانشی پیچیده است و من حظ کمی از آن برده ام و ناوارد به آنم اما به همه جوابی مشابه داده ام.
اول انکه این کار در کلیت خودش امر لازمی است و حتی 50 هزار تومان آقای کروبی هم اگر به قشر خاصی پرداخت می شد چیز بدی نبود و به گمانم یکی از مقاصد احمدی نژاد از این کار خلع صلاح کروبی برای دور بعد است. کمااینکه طرح سهام عدالت نیز مشابه طرح هاشمی برای واگذاری ها بود. اما مهم اجرای درست هر ایده است. به نظرم می اید از چند منظر می شود داستان را دید:

مهم ترین اصلی که برای هدایت و مدیریت یک سیستم وجود دارد و هر برنامه برای تحقق نیازمند انست اعتماد است. اگر دکتر به ما هر توصیه ای در مورد دارو یا روش مداوا داشته باشد و ما به او و روشش اعتماد کامل داشته باشیم او می تواند برنامه خودش را به پیش ببرد و نتیجه بگیرد. و اگر اعتمادی نباشد این اتفاق نمی افتد. مردم و طبقه متوسط و نخبگان جامعه به دولت هیچ اعتمادی ندارند و دولت نیز نشان داده که صلاحیت رهبری اجرایی کشور را ندارد. بنابراین بروکراسی و دیگز بخش های جامعه خوشبینی به کارهای دولت ندارد بنابراین خیلی نمی توان به عاقبت آن امیدوار بود.
یارانه ها همانطوری که در یادداشت یارانه های سیاسی و دموکراسی هم اشاره شد به سه مدل قابل ارائه است. هدفمند باز و بازار که مدل هدفمند بیشتر مورد توجه است اما مشکل در شناخت جامعه هدف است و به نظر نمی رسد چنین امکانی در ایران وجود داشته باشد که بتوان بطور واقعی اقشار محروم و دهکده های پایین درآمدی را تفکیک کرد لذا اگر بصورت دهکی مورد نظر باشد چنین امری محال است. جنانچه به همه اقشار پول داده شود نیز به چند دلیل وجود ندارد.
اینکه هنوز معلوم نیست به کدام روش پرداخت می شود و اینکه چه میزان و چگونه خود می تواند مورد بحث باشد کدام دسته از کالا ها از سبد حمایتی حذف می شود مشخص نیست و اثرات تورمی آن چگونه مدیریت خواهد شد .
بحث بر سر 2.4 میلیون بشکه نفت خام*100$*365 روز است که معادل 87 میلیارد دلار قیمت آن است و دولت انرا جهت مصلرف داخلی پالایش می کند و 250 میلیون لیتر فراورده نفتی روزانه بدست می آورد و به قیمت نازلی می فروشد است که این پول را دولت بدهد به خود مردم تا صرفا این حجم از یارانه به سه دهک بالای جامعه تعلق نگیرد است و به تعلق بگیرد و هر کسی بش از سهم خودش خواست برود و پولش را بدهد. در حالیکه این پول اگر سالانه تزریق شود چه تورمی دارد چه قدرت خریدی برای اقشار محروم ایجاد می کند و چه اتفاقی در ایران در سیاست اقتصاد و امنیت رخ می دهد قابل بحث است.
اساسا این حجم از پول به صورت دلار است و چگونه می خواهیم آنرا بصورت ریالی بدهیم.
اگر منظور دولت واقعی کردن قیمت ها است آیا دستمزدها هم در ایرران واقعی می شود بهای عوامل تولید مثل نرخ بهره چه؟ آیا نظام پولی ما قادر به هضم 87 میلیارد دلار هست یا نه در حالیکه بانک مرکزی به زور توان تزریق40 میلیارد دلار را دارد و بیش از همه اش تورم می شود
مشکل دیگر موقعیت رکود تورمی است. عرضه کل اقتصاد در ایران کم کشش است و قاچاق و ورادات توانی محدود دارد ولی تقاضای کل ظاهرا حدی ندارد و رکود تورمی شدید و قفل کننده ای ایجاد می شود
اساسا وقتی ادم ها ناوردی سیستم را راهبری می کنند دست کاری شرایط قبلی خود بسیار خطرناک است و معلوم نیست که چه می شود
اما واقعا دعا می کنم دولت موفق به اجرای درست این طرح شود و بتواند وضعیت اقتصادی کشور را سامانی بدهد ارزو بر جوانان عیب نیست!

دزدیدن رییس جمهور!

hkahal — Sat, 21 Jun 2008 13:43:14 GMT

توی این چند روزه دیدم خیلی ها متعجب شدند از این خبری که ریس دولت نهم داده که می خواستند بدزدنش. دیدم که خیلی نامردیه ادم این حرف رو دروغ بپنداره!. هر کسی از ظن خودش از تابناک و بی بی سی گرفته تا رجانیوز هر کدام از یک منظری داستان را دیدند و البته به نظرم اصلا خنده دار هم نیست. ما توی کاشون وقتی بچه بودیم معمولا اگه کسی خیلی زرنگ بازی در می آورد و یا بقول تهرونی ها توی بازی جعل می کرد و رندی، بهش می گفتیم " خوشگلی مواظب باش ندزدند" در واقع به طعنه توهم طرف رو گوش زدش می کردیم اما من نمی تونم چنین چیزی روئ در مورد ایشون بکار بگیریم چون هم می تونه بعدا به عنوان توهین و افترا و دروغ به ریس دولت تلقی بشه و کلی دردسر برام داشته باشه و هم واقعیت نداره که ایشون خوشگله!

دوستی نوشته که دزدین ریس دولت در نیوریک راحتر بود تا بغداد و این داستنان رو نقد کرده اما این هم نیست چرا که به نظرم داستان درسته! چرا؟ چون ایشون یک نابغه است. وقتی همه جهان استکبار گرفتار مشکلات شدید شده و به زودی هم دچار فروپاشی می شه و ایشون دارن صدای این فروپاشی رو می شنون. وقتی ایشون با ید با کفایتش تورم ۷۵ درصدی به ۲۵ درصد تقلیل می دهد و وقتی که هزاران مشکل تلمبار شده ایران را حل می کنه و می فرمایند که ما مشکلاتمون خودمون رو باید زودتر حل کنیم تا نوبت حل مسائل جهان بشه و باید جهان رو تغییر بدهیم طبیعی است که هر کشوری که این نابغه رو در اختیار داشته باشه ببخشید هر کشوری که معجزه هزاره سوم در اختیار داشته باشه یعنی همه دنیا و کلید حل همه مشکلات رو خواهد داشت. بنابراین من هم نگرانم که یکی این معجزه هزاره سوم یا بقول آن بزرگوار آن پیامبر عصر جدید رو بدزد!

من اتفاقا خیلی جدی دارم می نویسم و اصلا هم شوخی ندارم کسی هم حق نداره به این متن بخنده و اتفاقا این یکی نه چندان شوخی است. هر که هم به من بخنده حسودیش می شه چرا هوشش مثل احمدی نژاد نیست!

کجایند مردان بی ادعا

hkahal — Wed, 18 Jun 2008 11:59:18 GMT

مردان بی ادعای من مربوط به سئول است نه اینجا بنابراین از ارزشی شدن من تعجب نکنید. دو سه روزی که در سئول نائب زیاره دوستان بودیم و در ورک شاپ آیکاپ شرکت کردیم که شرح آن در شرایح الزیاره فی کره المغضوبه توسط دوست عزیزم شیخ مهدی به زیور طبع آراسته شده، چند تا میهمانی رفتیم که متاسفانه فعلا عکسی از آنها ندارم. از جمله ناهار روز اول بود که ظاهرا با حضور ریس مجلس کره و وزیر امور خارجه برگزار شد. بگذریم از اینکه من کاشونی بازی درآوردم و بیاد سمنارهای زمان دانشجویی و هیات محلمون توی کاشون یه کاسه پر غذا کشیدم و تا می شد میگو روش سوار کردم و کلی خوردم و تا مهدی رفت ناهارش رو بخوره دستم به لیوان آب خورد و همه ریخت تو ظرف غذاش و اونکه همین جوری غذا نمی تونست بخوره دیگه هیچ نخورد،اما ناهار اول میهمان ریس پارلمان بودیم

شام هم میهمان ریس جمهور کره بودیم و داستان ظهر نشد که تکرار بشه با توجه به کلاس ضیافت. اما نکته جالب توجه ریلکسی ریس جمهور و مقامات کره و کم توجهی همه به مقام اشخاص بود تا اونجای که ما تقریبا مطمئن شده بودیم که این بنده خدا ریس جمهور نیست و مدام داشتیم به لیسینیگ خودم شک می کردیم و میگفتیم حتما اشتباهه ، که خواندن چند باره متن منو شام ما رو مطمئن کرد که بنده خدا ریس جمهوره. و وقتی دیدم لب در وایساده مطمئن شدیم ولی نه محافظی نه کلاس و تشریفاتی و نه داستانهای که ما خودمون داریم توی ایران ونه خنده نابجایی ونه دستش رو تو دماغش کرد و نه پاش رو از کفشش در آورد و نه خلی زشت بود و نه کسی رو دیدیم بهش نامه بده و نه خالی بندی می کرد و نه ادای تغییر دنیا را داشت. البته شاید نون پنیر نمی خورد و مثل ادم حسابی ها بود و کنار جلسه نمی خوابید ما شک کردیم.

دومین داستان تعجب برانگیزم موقع شام توی روستوران سنتی سئول بود. آقای کنارم نشسته بود و وقتی نوشابه برای تغییر نوشیدنیم خواستم درش رو باز کرد و از ملیتتم و تحصیلات و کارم پرسید و به سبک همه کارت ویزیتش رو ور کرد و بهم داد و من تا خوندم دوباره به شوخی با لهجه انگلیسی کاشونی پرسیدم ببخشید شما مدیر کل کارخانجات هیوندا در کره هستید و او هم گفت اره و من خودم را جمع کردم و چند باری گفتم نایس تو میت nice to meet you و مونده بودم و کفم بریده بود که بابا اینها را باش

ریس مجلس و وزیر امور خارجه اونها هم بسیار راحت برخورد می کردند و نه تشریفات زیادی بود و نه کلاس غلیظی می اومدن و می رفتن و البته شاید بنده گان خدا فکر می کردند حالا اینها تو ایران چه کاره هستند مثلا شاید باورشون نمی شد اگه عکس منو با موتورم می دیدند که دارم مسافرکشی می کنم تو میدون توحید و از دست سربازها فرار می کنم بخاطر کلاه ایمنی!

یارانه های سیاسی و دموکراسی

hkahal — Sat, 14 Jun 2008 21:32:18 GMT

یادداشتی برای روزنامه کارگزاران نوشته ام که هم گزارشی مختصر از سفر به سئول است و هم بر چرایی و چگونگی یارانه های سیاسی در دنیا توجه شده است. شاید این مطلب بتواند گوشه ای از تجربه جهانی برای مبارزه با فساد سیاسی را بیان کند

دموکراسي و يارانه هاي سياسي

شهر سئول در ابتداي خرداد ماه سال جاري ميزبان دهها فعال حزبي از سرتاسر قاره کهن بود.که به بهانه برگزاري نخستين اجلاس کاري آيکاپ - مجمع احزاب سياسي آسيايي (ICAPP)- گردهم آمده بودند. دستور اين اجلاس کاري موضوع "يارانه هاي سياسي ابزاري براي مقابله با فساد سياسي" بود که پيش تر به پيشنهاد ايران (خانه احزاب) در دستور کاري کميته راهبردي آيکاپ قرار گرفته بود.

طرح و بررسي موضوع پرداخت يارانه هاي سياسي به احزاب، توضيح مدل هاي تامين مالي سياسي در دموکراسي هاي پيشرفته و مقايسه آن با شرايط موجود کشورهاي در حال گذار به دموکراسي، مهمترين اهداف اولين نشست کاري آيکاپ را تشکيل مي داد. 60 ميهمان از 25 کشور شرکت کننده در اين اجلاس، به ارائه مدل هاي تامين مالي سياسي احزاب در کشورهاي خود پرداختند. هيات ايراني حاضر در اين اجلاس نيز به تبين مدل يارانه هاي احزاب و عمر 4 ساله آن در ايران پرداخت و مدل ايراني تامين مالي احزاب را توضيح داد.

توجه به موضوع اين کارگاه آموزشي(Workshop) فارغ از شرايط عيني آن در کشور ما، يعني توقف يارانه ي احزاب، نگاه دولت و مجلس به موضوع يارانه ي احزاب و موضوع تحزب و همچنين اغماض از کارشکني و مزاحمت وزارت کشور براي حضور نمايندگان خانه احزاب در اين اجلاس، و با نگاه صرفا ذهني به مدل منتفي شده ايراني تامين مالي سياسي، از جهات مختلفي حائز اهميت است.

نگاه به موضوع يارانه هاي سياسي و اهداف دولت ها در تامين مالي احزاب از يک سو و از سوي ديگر مطالعه مدل هاي مختلف تامين مالي احزاب و مقايسه آن با شرايط موجود کشورمان مي تواند مبين تفاوت نگاههاي سياست گذاري در حوزه نهادهاي سياسي مدني و تفاوت سطح فعاليت هاي سياسي و کارآمدي احزاب در کشورمان با ساير کشورهاي توسعه يافته باشد. بدين منظور به توضيح موضوع يارانه هاي سياسي ، مدل هاي مختلف تامين مالي سياسي احزاب و شرايط کشورمان مي پردازيم.

1. يارانه هاي سياسي و اهداف دولت ها:

در اقتصاد يارانه ها، پرداخت هاي انتقالي و بدون مابه ازاء دولت ها هستند که يا براي جبران شکست بازار و يا تعقيب اهداف توسعه اي دولت ها، پرداخت مي شوند. يارانه ها عموما در سه شکل باز، بازار و هدفمند توسط دولت ها ارائه مي شوند. يارانه ي باز دربرگيرنده همه اقشار جامعه است و همچون يارانه ي حامل هاي انرژي وابسته به ميزان تقاضاي افراد جامعه است و افراد متناسب با ميزان تقاضاي خود از آن بهره مند مي شوند. يارانه ي بازار همچون يارانه ي کالاهاي اساسي، در جهت جبران شکست بازار، توزيع درآمد و افزايش قدرت خريد اقشار محروم مورد استفاده قرار مي گيرد. شق سوم يارانه ها، يارانه هاي هدفمند است که عموما اهداف توسعه اي دولت را تعقيب مي کند و جمعيت هدف خاصي را مورد توجه و حمايت قرار مي دهد. يارانه هاي سياسي در زمره يارانه هاي هدفمند تعريف مي شوند. ...........

مفسدین را درک کنیم.2

hkahal — Sat, 14 Jun 2008 11:50:18 GMT

علتش هزینه های بالای فعالیت است. همه خرج دارند و درآمدی وجود ندارد.و این قاعده فساد عمومی و عادلانه در دایره قدرت متناسفانه امر پذیرفته شده است راهش چیست مقصرش کیست؟

به نظرم شخص مقصر در این جریان ریس دولت است. چراکه مکانیزمی برای مبارزه با فساد تعریف نمی کند و اساسا نمی تواند رطب خرده منع رطب کند . مگر خودش خرج نداشت .زمان شهرداری تهران چنین بود حتما ایشان داستان پرونده ۵ میلیارد تومانی نفتیش را از یاد نبرده . زمانی که پروژه های بی خودی که باجناق عزیزیش از صدا و سیما برایش تهیه می دید تا خرج زندگیش درآید. پس بی جهت هیاهو برای مبارزه با فساد نباید داشت.اما فارغ از این ما نیازمند تعریف یک نظام تامین مالی عمومی برای فعالیت های سیاسی و اجتماعی برای همه هستیم

به نظرم تنها راه مبارزه با فساد علنی کردن داستان رانت هاست. همه کسانیکه فعالیتی دارند و هزینه ای دولت باید بطور علنی در غالب فرمول مشخصی هزینه هایش را تامین کند. فارغ از اینکه او اپوزسیون است یا پوزسیون . همه باید در بهره مندی از امتیازات بصورت شفاف و عمومی بهره مند باشند. همه باید بتوانند هزینه های سنگین فعالیت هایشان را بپردازند و دیگر نباید کسی ناراحت باشد که اگر جریان قدرت به سمت دیگری چرخید نون او قطع خواهد شد. همه باید از یارانه ها و مواهب استفاده کنند.

به نظرم اگر دولت و حاکمیت موضوع یارانه ها را جدی بگیرد و همه فعالان عرصه اجتماعی و اقتصادی بتوانند یارانه دریافت کنند نه گند فساد سیاسی دامن اقتصاد ملی را می گیرد و نه نگرانی از جابجایی قدرت و سرمچ گرفتن دلیلی برای سرکوب می شود و نه همه فرصت بدست آمده شانم را آخرین می پنارند و تا جایی که می شود می دوشند. اگر همه چیز شفاف شود. اگر حکومتی برای اصلاح امور خود و مبارزه با فساد متمایل است باید این تمایل را در پرداخت علنی هزینه های فعالیت های اجتماعی و سیاسی نشان دهد. اگر چنین نکرد هر کس که به دایره قدرت نزدیک تر بود از فساد بیشتر و نظارت کمتری برخوردار است و هر کس ندزدد و نخورد ابله شناخته خواهد شد و دیری نخواهد گذشت که گند تعفن فساد همه چیز و همه کس را برخواهد داشت. چاره ای جز پذیرش یارانه های سیاسی جود ندارد.

مفسدین را درک کنیم!

hkahal — Sat, 14 Jun 2008 11:32:18 GMT

داستان افشا گری های پالیزی خیلی موضوع تازه ای نیست. از بچه گی در محافل خانوادگی و تاکسی و خیابان بحث های نه چندان واقعی و خیالی در مورد فساد مالی و اخلاقی مقامات می شنیدیم و وقتی هم که در مسائل سیاسی اندکی ریزتر و تخصصی تر شدم موضوع فساد را با دیتاهای واقعی تر دنبال می کردم. خیلی موضوع آقایان امامی و یزدی و دیگر مقامات جمهوری اسلامی از اصلاح طلبان و اصولگرایان امر تازه ای نیست. حرف های پالیزی هم فارغ از نیت و مقصودش موضوع عجیبی نبود. برایم تکرار همان اطلاعات گذشته و حرف های قدیمی بود. خیلی می دانند اینکه فلان مرجع حداقل ماهی ۴۵ میلیون تومان از فلان شخص کمک مالی می گیرد و یا فلان شخصیت ماهانه ۶۰ میلیون تومان شهریه می دهد و برای تامین آن از خرید و فروش املاک تاامتیازات دولتی فرضا در مخابرات را دنبال می کند و یا اینکه او الکاتل را در اختیار دارد. یا همین داستان لاستیک دنا یا داستان قند دزفول یا نرگس شیراز که اتفاقا از نزدیکان خودمان هست خیلی چیز غریبی نیست. صدها نمونه همه ما سراغ داریم که فلان شخص از کمیته امداد چند میلیون وام گرفته و پس نداده . فللان کاندیدیا ۵ میلیون از صندوق قوامین برداشت کرده و نداده و... اینها به نظرم همه قابل درک است.

من خودم مسئول مالی ادوارم و ۵ ریال در ادوار پول نداریم و مشکلات فراوان مالی در ادوار داریم. مشکلات مالی خانه احزاب را می شناسم و می دانم نزدیک به ده میلیون تومان خانه احزاب بدهکار است. می دانم که مشارکت برای پرداخت بدهی هایش یک ساختمان بزرگ خودش را با قیمت نازلی فروخت و کلی ضرر کرد تا هزینه های انتخاباتش را بدهد. می دانم خاتمی بدلیل وضعیت بد مالیش امکان مسافرت های خارجی زیادی را ندارد و دهها نمونه از این قبیل داستان ها

سئوالم اینجاست که خوب فلان مرجع تقلیدی که مقلد زیادی هم ندارد و وجوهاتش کفاف شهریه اش را نمی دهد و حکومتی هم هست باید چه کند؟ فلان حزب سیاسی که در قدرت هست و عضو زیادی ندارد و اساسا اگر هم داشته باشد نمی تواند کفاف هزینه هایش را بدهد باید چه کند. اگر امامی کاشانی پول می گیرد یا کارخانه سنگ مرمر اگر یزدی کارخانه لاستیک می خواهد اگر انحصار چای از آن فلان آقاست اگر چادر مشکی را فلان شخص می اورد اگر فلان ریس قوه برای الکاتل فشار به دولت می اورد اگر سیگار فلان در انحصار فلان است دلیل چیست؟؟؟

اینکه بگویم غلط کرده اند پدرش را باید درآور نمی شود این حرف ها مال لندن و پاریس است نه تهران. علت را باید در جای دیگری جست و رانت را باید شفاف و عادلانه کرد.

دو نیمه سیب!

hkahal — Tue, 10 Jun 2008 21:38:18 GMT

نمی دونم چرا سوزنم به کره گیر کرده ! درست همزمان با برنامه پارسال سفر به کره شمالی امسال هم برنامه سفر به کره جنوبی پیش آمد. علیرغم هزینه های زیاد سفر و داستان ها و حاشیه های که برای سفر قبلی و فعلی پیش آمده بود حاضر به از دست دادن دیدن سئول نشدم و پس اندازم را یک هفته ای هوا کردم رفت تا سئول را هم ببینم و صرفا تصورم از کره ، سرزمینی سوخته و گرفتار استبداد نظامیان نباشد. جای همه خالی به سئول هم رفتم اما سفری پر مشقت و طولانی و پر هزینه اما به دیدنش می ارزید هم شرکت در یک ورک شاپ بین المللی و شنیدن و دیدن فرهنگ تحزب در سطح بین المللی و هم دیدن سئول شهری آن سو تر از پیونگ یانگ.

از بین دو دوست دیگر همراه من به گمانم من بیشتر تجسس می کردم تا تفاوت ها را ببینم و هر تصویری برایم قرینه ای داشت . هر چند نتوانستم به خوبی فرصت تحقیق و آمار گیری را بدست بیاورم که البته اینجا آمارها را پیدا خواهم کرد.
از خوش حادثه مقداری تعجب و معطلی در فرودگاه سئول بر ویزای کره شمالی و نگاه عجیب و قریب به من برای آن ویزا مساله ساز، سفری یک روزه البته تحت الحفظ به کره شمالی هم مهیا شد تا نادیده هایم از کره کمتر شود.
خیابان های سئول با ساختمانهای بزرگ و پر تردد ، مردمی نسبتا موزون و شاد . پر انرژی و خندان، مارک ها و برندهای تجاری و بیل برد های عظیم ، البته با عظمتی کمتری از پکن و چراغ های راهنمایی و پلیس و البته شلوغی تجمعات ضد آمریکایی با پیش زمینه ای از حضور آزاد سربازان آمریکایی. شهری پر هیاهو شلوغ و زیبا و البته بشدت گران. یادم افتاد که شهری آن طرف تر یعنی با 3 ساعت فاصله، کم فروغ و بی هیاهو همچون جمعه های عصر کاشان که ارواح مردها رامی شود در شهر دید . صبح ها صدای گوش خراش سرود کیم ایل سونگ و عکس های بزرگ دیکتاتور و دروغ های بزرگ نظامیان و صورت های تکیده و لاغر مردنین و لباس های محجوب زنان و ترس و نگرانی و واهمه و بدبختی و گرسنه گی و فقر و تلاش ، چه تفاوت های که از دو نیمه سیب نمی سازد و البته تقاطع منازعه دو قدرت شرق و غرب و تمایل حکومت ها در ایجاد این تفاوت ها

هر چه خیابان های شمالی خلوت و بی ترافیک، خیابان های جنوب پر تحرک، هرچه زنان شمال عفیف و محجوب، زنان جنوب شلوغ و راحت و هرچه اقتصاد شمال کم فروغ و نحیف ، اقتصاد جنوب فربه و پررونق. هر چه ترس و واهمه و نگاه امنیتی در شمال، راحتی و امنیتی و آسوده گی در جنوب و البته هر چه عکس های رهبران دیکتاتور در شمال، برندهای معروف تجاری در جنوب. هر چه تابلو در ستایش رزم در شمال ، بیل بردهای در ستایش بزم در جنوب و البته گرانی در شمال ، گرانی در جنوب با ماهیتی متفاوت
کره شمالی همه چیز گران بود. گرانی از سر نایابی و محدودیت و در جنوب گرانی از سر قدرت خرید و رفاه
همه کسانی که با من سفر یکروزه کره شمالی امدند اولین بارشان بود که شمال را می دیدند و چه زیبا و بکر است این کره شمالی و من در پی قیاس بودم
دیشب دوست فاضل و عزیزم آقای رشید خان اسماعیلی می گفت که این همه رونق معجزه اقتصاد آزاد است و البته من به گمانم این همه را باید در اراده دولت توسعه گرای جنوب بدانیم که امکان بروز توسعه را مهیا کرده
به زودی بیشتر و بهتر می نویسم از شمال و جن

اجلاس ای کاپ در سئول

hkahal — Sat, 24 May 2008 15:13:18 GMT

نخستين اجلاس کاري احزاب سياسي آسيايي (ICUP) با حضور نمايندگاني از احزاب سياسي کشورهايي آسيايي و برخي ديگر از کشورهاي جهان ، در سئول پايتخت کره جنوبي تحت عنوان "يارانه هاي دولتي راهي براي جلو گيري از فساد سياسي" از روز جمعه 23 ماي (4 خرداد) آغاز به کار کرد.

مراسم افتاحيه اين اجلاس با سخنراني ريئس مجلس و وزير امور خارجه کره جنوبي گشايش يافت. اين سخرانان با تاکيد بر ضرورت توجه دولت ها به تامين مالي احزاب سياسي، يارانه هاي سياسي را ابزاري موثر و شناخته شده جهت توسعه دموکراسي و مبارزه با فساد سياسي در جهان معرفي نمودند.

دکتر ابراهيم اميني عضو شوراي مرکزي و ريس کميته حقوقي ، قضايي خانه احزاب يکي از سخرانان اين اجلاس به بررسي موضوع يارانه احزاب در ايران پرداخت. ريس هيات ايراني حاضر در اين اجلاس با استناد به ماده 182 قانون برنامه سوم توسعه به کمک هاي نقدي دولت طي دوره 4 ساله به احزاب کشور اشاره نمود.

سخرانان اين اجلاس با ارائه مدل هاي موجود در جهان و يارانه هاي سياسي در کشور هاي خود پرداختند. مقامات حزبي حاضر در اين اجلاس، مستندات قانوني، چگونگي تامين مالي و منابع يارانه ها، نحوء تخصيص و ميزان آن و چگونگي شرايط احراز دريافت توسط احزاب در دنيا را مورد توجه قرار دادند.

لازم به ذکر است آقايان سيد ابراهيم اميني ريس کميته حقوقي و قضايي خانه احزاب و عضو شوراي مرکزي حزب اعتماد ملي، مهدي عليخاني رييس کميته مالي و پشتيباني خانه احزاب و دبير کل حزب جوانان و هادي کحال زاده عضو شوراي مرکزي خانه احزاب و سازمان ادوار تحکيم به عنوان نمايندگان ايران در اين اجلاس کاري حضور دارند.

30 سالگی

hkahal — Sat, 03 May 2008 10:50:09 GMT

دو سه روز دیگه به سلامتی ۳۰ ساله می شم. مثل برق و باد ۳۰ سال گذشت. فردوسی و دهخدا توی ۳۰ سال فرهنگ و ادبیاتی رو زنده می کردند و ما نون پدرمون رو حروم، اینهم تفاوتی است دیگه!

دهه اول زندگی دهه تعطیلی و بازی و شلوغی و آشوب و دهه ندیدن آدم و فرمان پذیری است که الحمدالله کم کتک نخوردیدم. دهه دوم هم دهه توجه و تمرین و آماده شدن برای پرواز و رشده، تخیل از یه خری شدن ، که الحمدالله تعطیل و تنبل و بی خیال بودیم. دهه سوم هم دهه شدنه ، دهه مبارزه برای کسب استعدادها ، ظرفیت ها و جاههای تازه است. دهه بنایی و زخمی کردن معامله زندگی است. کار و ازدواج، سربازی، دانشگاه، اندکی پس انداز، و همه چیزهای که زندگی را شکل می دهن توی این دهه بدست می ایند، الحمدالله سرهم بندی کردیم و دو دره بازی!

دهه چهارم هم دهه تثبیت و ارتقا است که الحدالله از سالی که نکوست از بهارش پیداست. دهه پنجم هم دهه منزلت دادن به داشته هاست و بزرگ و حسابی فکر کردن و رفتار کردن و کریم بودنه. دهه ۶۰ هم که معلومه انتظار توام با امید برای نمردن. کارها و پرونده های نیمه تموم زندگی رو سر و سامون دادن تا زن و زندگی و آنچه بدستشون آوردی بعد از مردنت هوا نشه، که الحمدالله هنوز نیاموده. دهه ۷۰ دیگه باید نشست و غر زد و خاطره گفت و فحش داد و یاد شیطونی های دوره جونی بود و با خاطرات دختر بازی های جوانی و افتخارات بدست آورده و نیاورده ، ذهنا حال کرد و آه کشید و البته خالی بست که ای بابا ما جوانی این بودیم. دقیقا توی این دهه مثل مسافری که چمدونش رو بسته منتظر، باید نسشت تا صداش کنن که فلانی ریق رحمت رو بی زحمت سر کش و زحمت رو کم کن

شرمنده! امید به زندگی در ایران ۷۰ ساله و بیشتر نداره اما اگه داشت ، یعنی دهه ۸۰ هم بود، دهه مسخره شدن و عقوبت پس دادنه. دیگه چشم ها ادم کم سو می شه تا همه بتنن تو را مسخره کنن و تو انها رو نبینی، گوشات کر می شه تا غر زدن و مسخره کردنات رو از طرف دیگران نشنوی، زانوهات کم زور می شن تا نتونی به کسانی که دست می اندازند لطمه بزنی و خلاصه دهه حساب پس دادن و از چشم ها افتادنه!

سی سال گذشت و من چه می ترسم هر وقت که توی ذهنم این جمله رو تکرار می کنم. مدتی است که آنگار خبر جدیدی توی زندگیم نمی شنوم و ظاهرا که سی سالگی ما مدتهاست شروع شده. دلم گرفته از این همه ناتوانی و تنبلی خودم که چرا نمی شه دهه ۴۰ را با همون هیجان و شلوغی دهه ۳۰ طی کنم. سی ساله شدم.

اردیبهشت ۵۷ توی خونه ، تو اوج گلاب گیری و شلوغی انقلاب ، سال اسب، به عنوان اولین بچه یه زوج جون بدنیا اومدم. مادرم ۲۰ ساله نبود و پدرم ۲۳ سال داشت. توی اوج توجه فامیل مدرسه ای رفتیم و دبیرستانی و درسی نخوندیم و شیطونی کردیم. توی یه مهر یعنی ۱۹ سال بعد خونه عوض کردم و انگار به دنیای تازه ای اومدم و یازده ساله که می دوم، دویدنی که همه اش لطف خدا بوده و الا اگه به خودم بود هیچ نبود. سی ساله شدیم